Becca Fitzpatrick „Cisza”

Pewnej nocy Nora budzi się na cmentarzu. Nie pamięta kilku ostatnich miesięcy. Prawdopodobnie została porwana. Dziewczyna nie jest w stanie sobie nic przypomnieć. Nie pamięta Nefilów, Aniołów, Archaniołów. Nic nie mówią jej też imiona Patch, czy Rixon. Jej myśli jednak wciąż krążą wokół wspomnienia magnetycznych, czarnych oczu. Co to oznacza? I co wspólnego z tym wszystkim ma ojciec Marcie - Hank Millar?

W czasie, gdy Nora stara się przypomnieć sobie cokolwiek, co doprowadziłoby ją do porywacza, Patch musi radzić sobie z zagrażającym ich życiu złem. Jest gotowy zrobić wszystko, byle tylko jego ukochana była bezpieczna. Tylko czy cena nie będzie za wysoka?

„Tylko miłość daje moc, by zwrócić ścieżki przeznaczenia.”

Jednogłośnie z koleżanką stwierdziłyśmy, że „Cisza” póki co jest najlepszą częścią cyklu „Szeptem”. Becca Fitzpatrick radzi sobie coraz lepiej jeżeli chodzi o pisanie ciekawych dialogów, tworzenie barwnych postaci, czy prowadzenie akcji, która wciągnie czytelnika na całego. Książka jest bardziej tajemnicza i nieprzewidywalna. Skrywa więcej sekretów. Autorka wciąż trzyma czytelnika w niepewności. Czy Nora odzyska pamięć i wróci do Patcha? Przyznaję, że nie takiego zakończenia się spodziewałam. Zaskoczyło mnie i dlatego tym chętniej sięgnę po następną część cyklu. Moja ocena to 5/6.

Jo Nesbo „Czerwone gardło”

Harry Hole wrócił do Norwegii. Dużo zmieniło się w jego życiu. Zostaje przeniesiony do innego oddziału, co wiąże się z opuszczeniem jego partnerki- Ellen. Obarczony papierkową robotą przypadkiem wpada na trop przemycanego karabinu Marlin. Ktoś znajduje łuski z niego w pobliżu lasu. To jedna z najgroźniejszych broni. Wbrew opiniom zwierzchników, Harry uważa, że to może być poważna sprawa. Jeśli w porę jej nie rozwiąże może dojść do tragedii. Śledztwo doprowadza go w kręgi neofaszystów. Śledczy zaczyna rozumieć, że żeby rozwiązać tą sprawę będzie musiał wskrzesić parę duchów…

„Czerwone gardło” to kolejny świetny kryminał Nesbo. Nie trzeba czytać „Karaluchów”, żeby wiedzieć o co chodzi. Akcja nie jest ze sobą powiązana. Co prawda, ze względu na szkołę miałam ostatnio mało czasu na czytanie i momentami gubiłam wątek, ale mimo to książka mi się podobała. Według mnie „Karaluchy” były lepsze, ale nie ma ogromnej różnicy między tymi dwoma częściami. Nesbo po raz kolejny wciąga nas w wir wydarzeń, tym razem przenosząc nas w czasy okresu drugiej wojny światowej. Obserwujemy punkty widzenia różnych osób. Dodatkowo w życiu Harrego pojawia się kobieta, przez co cała historia sporo zyskuje. Książka jest tajemnicza i wciągająca. Daję 5/6.

Yann Martel „Życie Pi”

Pi Patel mieszka wraz z rodziną w zoo prowadzonym przez jego ojca. Oprócz obserwacji świata zwierząt, spędza czas na modlitwie i zagłębianiu swej wiary. Tym, co czyni chłopca niezwykłym, jest fakt, że jest on wyznawcą aż trzech religii. Jak sam mówi z każdej z nich bierze to co najpiękniejsze. Tak więc jest jednocześnie hindusem, muzułmaninem i chrześcijaninem. Pewnego dnia los stawia przed Pi ogromne wyzwanie. Chłopiec, po tym jak statek, którym płynął z rodziną do Ameryki rozbił się w czasie sztormu, ląduje w małej szalupie z hieną, ranną zebrą, orangutanem i ogromnym tygrysem bengalskim- Richardem Parkerem. Hiena zjada zebrę i orangutana, po czym sama zostaje zabita przez tygrysa. Chłopiec zostaje sam na sam z jednym z największych drapieżników na świecie na środku Oceanu Spokojnego. Dni mijają. Pomoc nie nadchodzi…

Kiedy sięgałam po tą książkę byłam święcie przekonana, że wiem co mnie czeka. W końcu co można napisać o chłopcu i tygrysie. „Przerażone dziecko, jakiś super wybawca…”-myślałam. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo się mylę! Na początku akcja była bardzo monotonna. Do samej katastrofy dochodzi dopiero po przeczytaniu ok. 1/3 powieści. Jednak potem wszystko staje się naprawdę niesamowite. Yann Martel opowiada o człowieczeństwie, odnajdywaniu własnego ja, granicach ludzkiej wytrzymałości, odwadze i okrucieństwie losu. Porusza bardzo delikatne sprawy wiary, stawiając pytania o to, która religia jest tą właściwą, jeśli takowa w ogóle istnieje. Opowieść jest tak niezwykła, że aż wydaje się być prawdziwa. Nie ma tu zbędnego patosu. Na koniec poznajemy alternatywną wersję wydarzeń i to jest chyba główny czynnik tego, że książka długo nie daje o sobie zapomnieć. Przeraża i skłania do myślenia. 5/6.

Trwają już prace nad ekranizacją powieści. Premiera ma się odbyć już pod koniec tego roku.

Oto pierwsze zdjęcie z filmu, które pojawiło się w sieci:

 Źródło:<booklips>

Diane Setterfield „Trzynasta opowieść”

Margaret Lea pracuje razem z ojcem w antykwariacie. Miejsce nie jest często odwiedzane, więc dziewczyna ma dużo czasu na czytanie, przeglądanie archiwów, czy uczenie się języków. Musi radzić sobie z samotnością oraz piętnem pozostawionym przez bolesną przeszłość. Pewnego dnia dostaje niezwykły list, który będzie miał ogromny wpływ na jej życie. Jego autorka to niejaka Vida Winter- największa i najbardziej tajemnicza pisarka. Po świecie krążą setki jej biografii, każda inna i każda w równym stopniu zmyślona. Kobieta po latach, w obliczu śmiertelnej choroby, postanawia opowiedzieć swoją historię akurat Margaret. Vida uparcie twierdzi, że tylko dziewczyna będzie w stanie ją  zrozumieć. Córka antykwariusza pozna historię starego wdowca i jego dzieci - brata sadysty i siostry uwielbiającej ból. Historię niezwykłych bliźniaczek, przeklętych już od urodzenia. Jednak czy Margaret powinna wierzyć osobie, która przez całe życie kłamała?

Mam teraz mały zastój z czytaniem przez nawał nauki. Postanowiłam więc napisać coś o którejś z książek, stojących na mojej półce. Wybór padł na „Trzynastą opowieść” ponieważ długo po przeczytaniu nie dawała mi o sobie zapomnieć. Historia przeklętej rodziny jest niesamowita i wciąga od samego początku. Wydarzenia są tak niezwykłe, że książka nie pozwala się od niej oderwać. Pamiętam jak siedząc w szkole, próbowałam znaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie pytania i nie mogłam się doczekać aż wrócę do domu i będę mogła zatopić się w lekturze. Powieść jest jedyna w swoim rodzaju. Ma swój unikatowy, momentami  nawet dziwaczny nastrój. Postacie są świetnie wykreowane. Każda ma oryginalny charakter. Ostrzegam, że jeżeli szukacie ckliwej historyjki o wielkiej miłości, to źle trafiliście. Nie ma tu ani słowa o wampirach, wilkołakach, elfach, wróżkach, aniołach, itp., ale mimo to książka w pełni zasługuje na miano magicznej. Diana Setterfield wciąga czytelnika w wir wydarzeń i pozwala mu zagubić się w natłoku swoich emocji, prowadząc z nim swoją grę. Czytając tą książkę moje emocje mieszały się z emocjami Margaret, Vidy, Isabelle, czy nawet bliźniaczek. Już sama nie wiedziałam co czuję. „Trzynasta opowieść” to historia o grzechu, zawiłych relacjach międzyludzkich, które często powinny mieć inny charakter, oraz o powracaniu duchów przeszłości. Zdecydowanie daję 6/6. Gorąco polecam!

Becca Fitzpatrick „Crescendo”

Po tym jak Patch został Aniołem Stróżem Nory, wszystko wydaje się być doskonale. Para nareszcie może być razem. Trwa błoga sielanka. Jest dużo pocałunków, czułych słówek. Jednak wszystko rozpada się w chwili gdy dziewczyna wypowiada dwa magiczne słowa „kocham cię”. Patch reaguje na nie jak oparzony. Zwyczajnie ucieka! I to w dodatku gdzie? Wprost w ramiona Marcie- największego wroga Nory. Wszystko to dzieje się pod bacznym okiem Archaniołów, którzy od dawna mają ich na celowniku. Dodatkowo powraca sprawa śmierci ojca Nory. Wszystko wskazuje na to, że Patch jest w nią zamieszany.

„Tajemnice budzą niepokój, niepewność przeradza się w strach.”

Książka jest drugą częścią „Szeptem” <recenzja>. W odróżnieniu do pierwszej części fabuła jest bardziej skomplikowana, mniej przewidywalna i ma więcej wątków. Jest barwna i ciekawa. Lepiej ukazane są charaktery postaci. W końcu zrozumiałam, dlaczego Nora przyjaźni się z Vee. W „Crescendo” jest to jedna z najzabawniejszych i najciekawszych postaci. Język jest prosty, naszpikowany kolokwializmami, jednak to nie ujmuje wartości barwnym dialogom. „Crescendo” zadaje nowe pytania, zaskakuje i zachęca do lektury kolejnej części. Jestem w posiadaniu aż dwóch(!) egzemplarzy „Ciszy” (wynik Mikołajek ;D), które czekają na półce na swoją kolej. „Crescendo” polecam nawet tym, którym nieszczególnie przypadło do gustu „Szeptem”. Gwarantuję, że będziecie mile zaskoczeni. Moja ocena to 5/6.

„Widziałam wszystko wyraźnie: jego gładkie słowa, czarne błyszczące oczy, doświadczenie z kłamstwem, uwodzeniem, kobietami. Zakochałam się w diable.”

Igrzyska śmierci -film

Odkąd dowiedziałam się, że ta książka ma być zekranizowana czekałam na ten film z niecierpliwością. Najpierw śledziłam na forach spekulacje na temat ewentualnych aktorów, potem nałogowo oglądałam zwiastuny. W końcu się doczekałam.

Muszę przyznać, że miałam ogromne obawy dotyczące tego filmu. Z doświadczenia wiem, że w takich ekranizacjach potrafią nieźle zawalić nawet te najlepsze książki. Dodatkowo aktor grający Peetę nie wydawał mi się odpowiednią do tego osobą. Nadziei jednak dodawał fakt, że scenariusz pisany jest przez samą autorkę.

Pomimo moich wszystkich obaw z ulgą stwierdzam, że film jest udany. W miarę możliwości odtworzone są najważniejsze rzeczy bez przekręcania faktów. Ogromnym plusem jest pokazanie igrzysk „od podszewki”, czyli od strony organizacyjnej i nadzorującej.

Jeżeli chodzi o minusy to przede wszystkim zabrakło mi tam tych emocji, które nie pozwalały mi się oderwać od książki. Rozumiem, że autorka musiała zmieścić tak obszerną historię w niecałych 2,5 godzinach filmu, ale gdzie te dzieci zabijające z zimną krwią? Gdzie się podziała ta brutalność, bezwzględność i strach emanujące ze stron książki? Poza tym umknęła gdzieś też odrębność dwóch światów: Kapitolu i dystryktów. W jakimś stopniu zostało to pokazane, ale nie było tej kolosalnej różnicy między nimi. A co z Peetą? Z chłopaka gotowego za każdą cenę bronić swojej miłości zrobili trochę ofiarę losu. Katniss brakowało tej bezczelności, za którą tak bardzo ją polubiłam.

Uważam, że film jest doskonałym uzupełnieniem książki i każdy, kto ją czytał obowiązkowo powinien go zobaczyć. Jednak jeżeli ktoś jej nie czytał, a ma zamiar wybrać się do kina powinien dobrze się zastanowić czy naprawdę warto. Może lepiej najpierw zagłębić się w lekturę i przeżyć coś niezwykłego, a dopiero potem obejrzeć tą historię na ekranie?

A Wam jak się podobał film?

Jo Nesbo „Karaluchy”

W Bangkoku, w hotelu robiącym za burdel prostytutka znajduje norweskiego ambasadora z nożem w plecach. Polityk był najlepszym przyjacielem premiera. Dziwne okoliczności jego śmierci, fakt, że był homoseksualistą oraz dowody wskazujące na to, że jest zamieszany w pornografię dziecięcą nie stawiają premiera należącego do chrześcijańskiej partii w dobrym świetle. Zarówno władzom Norwegii, jak i Tajlandii zależy na uniknięciu skandalu. W celu szybkiego i możliwie dyskretnego rozwiązania sprawy z Oslo zostaje wysłany sierżant Harry Hole- alkoholik z ciężkim bagażem doświadczeń. Niestety, szybko okazuje się, że nie jest to zwyczajne zabójstwo. Harry domyśla się, że chodzi o coś więcej…

Czytając „Karaluchy” dosłownie czułam się jakbym chodziła po ulicach Bangkoku. Ze stron książki wprost bije upał, duchota i zgiełk. Jo Nesbo przenosi nas do światowej stolicy seksu, pełnej pedofilii, barów go-go i palarni opium. Łatwiej tam o prostytutkę, niż o dobre jedzenie. Do tej niecodziennej scenerii dodajmy morderstwo owiane tajemnicą, cynicznego policjanta i otrzymamy świetny kryminał. „Karaluchy” trzymają w napięciu do końca. Lekkie pióro pisarza sprawia, że czytanie jest prawdziwą przyjemnością. Dobre dialogi, ciekawe postacie i nieoczekiwane zwroty akcji sprawiły, że od razu zaczęłam czytać kolejną książkę Nesbo. Gorąco polecam! Moja ocena to 5/6.